b_0_0_0_10_images_5552225258824784282671929.jpg

بهروز قزل: اهل سنت ایران، ظرفیت آن را دارند که بیش از آنچه که هست، در خدمت وطن خود باشند و اقوام ایرانی، هریک، از قابلیت هایی بیش از آنچه که مورد استفاده قرار گرفته است، برای خدمت به کشور خود برخوردارند. اگر «مواهب» و «داشته های کشور» عادلانه بین تمام ایرانیان توزیع شود، مردم، از هر قومیت و مذهب، حاضر خواهند بود تا جور مشکلات و نداشته ها را نیز «داوطلبانه» به دوش بکشند ...

اساس نیوز: تحولات اخیر کشور در حوزه های مختلف سیاسی و اجتماعی بر هیچکس پوشیده نیست و احتمالا اهمیت و موضوعیت این تحولات نیز برای همگان آشکار است. در این بین، اقوام و مذاهب ایران، هم به عنوان گروه های مؤثر در تحولات سیاسی-اجتماعی کشور و هم در جایگاه تأثیرپذیری از آن، در گذشته، حال و آینده این سرزمین حضور داشته و نقش آفرین بوده اند. عطف به این اهمیت و نقش آفرینی، به سراغ یکی از چهره های دانشگاهی اهل سنت و از فعالان سیاسی-اجتماعی ترکمن رفته ایم تا از دیدگاه وی در خصوص تحولات اخیر و جاری کشور مطلع شده و نظر وی را درباره چشم انداز نقش آفرینی اقوام و مذاهب در آینده ایران جویا شویم.

 

آنچه می خوانید، دیدگاه های دکتر بهروز قزل، دانش آموخته علوم سیاسی از دانشگاه تهران است پیرامون دغدغه های سیاسی و اجتماعی اهل سنت ایران:

 

«اهل سنت ایران، ظرفیت آن را دارند که بیش از آنچه که هست، در خدمت وطن خود باشند و اقوام ایرانی، هریک، از قابلیت هایی بیش از آنچه که مورد استفاده قرار گرفته است، برای خدمت به کشور خود برخوردارند. اگر «مواهب» و «داشته های کشور» عادلانه بین تمام ایرانیان توزیع شود، مردم، از هر قومیت و مذهب، حاضر خواهند بود تا جور مشکلات و نداشته ها را نیز «داوطلبانه» به دوش بکشند.

 

جدیدا، بسیاری از اصولگرایان از ناگزیر بودن اصلاحات سخن می گویند و بسیاری از اصلاح طلبان، «استمرارطلبی» را به عنوان مسیر پیش روی جامعه توصیه می کنند. وجه مشترک همه این اظهارنظرها، اذعان به وجود مشکلات و در عین حال، قائل بودن به وجود فرصت هایی برای بازسازی و بهسازی کشور است.

 

«ندیدن» مشکلات واقعی مردم، دردی از جامعه دوا نمی کند و «توجیه» وضع موجود، حتی به نفع کشور و حاکمیت هم نیست. لازمه تلاش واقعی برای بهبود اوضاع اجتماعی و اقتصادی، شنیدن صداهای متفاوت و پذیرش چندگانگی است. در فضای فعلی، تنها حسن نیت کافی نیست، بلکه، حسن تدبیر نیز لازم است. «انتقادپذیری»، مسیری بسیار کم هزینه تر و کارسازتر از «تقابل عریان» است. انتقادهای دلسوزانه و هجمه های مخرب از یکدیگر قابل تفکیک است و در عین حال، تظاهر به انتقادپذیری نیز دیر نمی پاید و «تشت آن بالاخره از بام به زمین می افتد».

 

البته لازم به ذکر است که در تمام کشورها (در اصطلاح سیاسی، دولت-ملت ها) وجود فاصله بین دولت و مردم تاحدودی قابل پذیرش است و این فاصله، به خودی خود نشان دهنده یک مشکل حاد در جامعه سیاسی نیست. مشکل از آنجا آغاز می شود که این فاصله بیشتر شود و در مواقعی، شکل یک شکاف عمیق را به خود بگیرد. در  این چارچوب، انتقادپذیری مورد اشاره، راه بیشتر شدن فاصله را می بندد و مانع شدت گرفتن «دو گانه دولت-مردم» می شود. در مقابل، تشدید تقابل عریان، این فاصله معقول را به سمت یک شکاف اجتماعی-سیاسی پیش خواهد برد.

 

سال 1396 با همه فرازها و فرودهای آن سپری شد. با وجود این، سال 1397 همچنان عرصه بیم ها و امیدها است. لزوم تغییر، از سبک زندگی و مصرف مردم گرفته تا برخی سیاست های خارجی دولت، از زبان سران و افراد جامعه شنیده شده است. نیازهای جدیدی در جامعه ظهور کرده و کم و کیف انتظارات عمومی دچار تغییراتی شده است.

 

فضای مجازی، فارغ از نتایج مثبت یا منفی آن و به عنوان واقعیتی موجود، به یکی از ابزارهای غیرقابل اغماض کنشگری اجتماعی تبدیل شده و برجسته ترین نتیجه جامعه شناختی و سیاسی آن، «مقاومت پذیر» شدن «قدرت» در جامعه است. در فضای موجود، نیروهای اجتماعی مؤثر در تحولات اجتماعی را نمی توان ندید و نمی بایست نادیده گرفت. عوامل بسیاری پدید آمده است که مشروعیت سیاسی را، در بسیاری از حوزه ها منوط به کارآمدی قرار داده و تداوم جامعه سیاسی - در شاکله کنونی آن - را در گرو توانایی در حوزه های کارکردی تعریف کرده است.

 

در چنین فضایی، نقش اقوام و مذاهب برجسته است. نقشه اقوام و مذاهب ایران، توزیع جغرافیایی منحصر به فردی را نشان می دهد که در بیشتر موارد، از جبر جغرافیایی توزیع فرصت های توسعه (مرکز-بیشتر، پیرامون-کمتر) نیز متأثر است. در عین حال، تحولات حوزه های قومی-مذهبی، از وضعیت خاص پیوندهای فرهنگی و قومی با آن سوی مرزها نیز بی تأثیر نیست. در سال های اخیر، یکی از هدف گذاری های رقیبان منطقه ای ایران، کشاندن ناامنی به داخل مرزهای کشور اعلام شده است که یکی از عرصه های عملیاتی این هدف گذاری متخاصمانه نیز، تلاش برای تحریک و تهییج حوزه های قومی-مذهبی پیرامونی ایران دانسته می شود.

 

برای بهسازی جامعه و گذار از مشکلات، هم افزایی گروه های اجتماعی و سیاسی راه چاره است. برای تأمین هرچه بهتر ثبات و امنیت، کم هزینه ترین و ماندگارترین گزینه، استقبال از مشارکت متعادل گروه های اجتماعی، به ویژه اقوام و مذاهب است. هیچ یک از اقوام و مذاهب ایران، حاضر نیستند نعمت امنیت و ثبات سیاسی را با هیچ چیز دیگری معاوضه کند؛ چرا که تجاربی مانند افغانستان، عراق و سوریه هنوز پیش روی ما قرار دارد. اما در مقابل، بهره مندی متعادل تر از توزیع توسعه و برخورداری مناسب تر از فرصت های اجتماعی نیز، حق یکایک گروه های ایرانی و شهروندان این سرزمین است.

مطالب مرتبط:

پیام کتبی امیر قطر تسلیم سلطان قابوس شد

ظریف: نزدیکی کشورهای اسلامی به اسرائیل «شرم آور» ا

آخوند عبدالکریم جاور: رعایت و حفظ آموزه ها و سیرت

تایلند مرزهای خود را با مالزی با هدف مقابله با دا

شرط عربستان برای حجاج ایرانی

اخراج زیباترین مجرم جهان از انگلیس! +عکس

مراجعه‌ پناهجویان سوری به سفارت سوئد در سودان

مولوی عبدالکریم علی بایی امام جمعه مشهد ریزه در سخ

حکم حبس برای 3 دانش آموز در فرانسه به جرم ارتباط ب

آخرین تحلیل ها و مقالات

کانال تلگرام اساس نیوز