b_300_300_16777215_10_images_65565656.jpg

اساس نیوز :بی گمان هر نوآوری در دین بدعت است و هر بدعتی گمراهی است و هر گمراهی در آتش جهنم است» ... «اولین کسی که روز تولد حضرت رسول (ص)  را خ گردانید، صاحب مولود شریف یعنی ذات پر انوار حضرت محمّد مصطفی (ص) می باشد. چرا که در صحیح مسلم کتاب الصیام آمده است که آنگاه که از آن حضرت (ص) در مورد روزه روز دوشنبه پرسیده شد؟ فرمودند: «دوشنبه روزی است که من در آن به دنیا آمده ام» و این صحیح ترین و صریح ترین نص و دلیل در مشروعیت مجلس مولودی شریف است»...

اساس نیوز به عنوان رسانه ای مستقل و فراگیر و در راستای انجام وظیفه ذاتی خود که ارائه غیرجانبدارانه اخبار، دیدگاه ها و تحلیل های جامعه و نویسندگان اهل سنت بوده و سعی در تألیف و تصریح مطالبات و منافع اهل سنت ایران دارد، در روزهای گذشته، علاوه بر اطلاع رسانی اخبار مربوط به برگزاری مجالس مولودخوانی در جای جای مناطق اهل سنت نشین ایران، متنی انتقادی در خصوص رد صحت برگزاری این مجالس را نیز که از سوی برخی نویسندگان اهل سنت تنظیم شده بود، در کانال تلگرامی خود منتشر کرد. به دنبال آن، برخی از اصحاب قلم و علمای اهل سنت نسبت به این متن انتقادی واکنش نشان داده و در صدد روشنگری پیرامون «ادله اثبات مجالس مولودی» برآمدند. اساس نیوز نیز با توجه به رسالت ذاتی پیش گفته، به عنوان رسانه ای که نماینده طیف های مختلف گفتمانی و باورهای رایج در میان اهل سنت ایران است، از انتشار ماحصل تلاش های علما و اصحاب قلم جامعه اهل سنت استقبال کرده و اقدام به انتشار متن دریافتی از سوی این نویسندگان در خصوص رد و اثبات ادله مجالس مولودی نموده است. در ادامه، گزیده ای از مطالب دریافتی پیرامون «منتقدان» و «تأییدکنندگان» مجالس مولودی، تقدیم مخاطبان می شود:

دیدگاه یکی از منتقدان برگزاری مراسم مولودخوانی

ماه ربیع الاول و مراسم مولود خوانی

ماه ربیع الاول هیچ گونه فضیلتی بر سایر ماه ها ندارد زیرا در هیچ حدیثی وارد نشده است. درست است که رسول الله صلی الله علیه و سلم در ماه ربیع الاول متولد شده اند اما در هیچ جایی نفرموده اند که به مناسبت این ماه جشن و پایکوبی بکنید و این ماه را گرامی بدارید زیرا به اتفاق علما ایشان در همین ماه در تاریخ ولادتش رحلت کردند پس عقل ومنطق نمی پذیرد که در تاریخ وفات ایشان جشن برپا کنیم خود این تاریخ وفات و ولادت که در یک زمان اتفاق افتاده حکمتی از طرف الله است تا عاقلان بیاندیشند.

اصحاب و تابعین بهترین کسانی بودند که همیشه دنباله رو رسول الله صلی الله علیه وسلم و پیرو سنت بودند. اگر چنین امری جایز بود حتما آنها قبل از ما این کار را انجام می دادند. آیا میتوان گفت که ما از اصحاب بیشتر پیرو رسول الله صلی الله علیه و سلم هستیم؟

اگر خیری در این ماه بود، حتما خود رسول الله صلی الله علیه و سلم بدان امر می فرمود یا اصحاب چنین کاری را انجام می دادند. جشن گرفتن به مناسبت ولادت رسول الله صلی الله علیه و سلم در ماه ربیع الاول بدعتی بیش نیست. زیرا نه رسول الله صلی الله علیه وسلم، نه اصحاب و نه تابعین همچنین کاری را انجام نداده و بدان امر نکرده اند.

دین تکمیل شده است و نیازی به بدعت گزاری نیست همچنانکه الله متعال می فرماید: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دینا» (امروز دین شما را کامل کردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را (به عنوان) دین برای شما بر گزیدم». یعنی دیگر نیازی به بدعت و نوآوری نیست.

هرکس این بدعت را انجام دهد بی گمان رسول الله رامتهم کرده است (نعوذ بالله). چرا که بیانگر این است که رسول الله  دین رابه طور کامل به مردم نرسانده و این خیر را به مردم هم معرفی نکرده تا از آن سود ببرند. رسول الله در حدیثی می فرماید خیری نمانده به شما نرسانده  باشم و شری نمانده که شما را از آن بر حذر نکرده باشم. پس اگر این کار خیر است چرا رسول الله به ما نرسانده؟ آیا این تهمت به رسول الله نیست؟

رسول الله چندین هزار حدیث نقل کرده و حتی نحوه طهارت گرفتن را به ما یاد داده اند. به نظرشما  نمی شد بفرمایند که  در این ماه این مراسم را بگیرید اجر دارد، واقعاگفتن حقیقت از جانب ایشان خیلی سخت بود به نظر شما؟ بی گمان هر نوآوری در دین بدعت است و هر بدعتی گمراهی است و هر گمراهی در آتش جهنم است».

دیدگاه مبتنی بر صحت برگزاری مراسم مولودخوانی

اولین کسی که روز تولد حضرت رسول (ص)  را خاص گردانید، صاحب مولود شریف یعنی ذات پر انوار حضرت محمّد مصطفی (ص) می باشد. چرا که در صحیح مسلم کتاب الصیام آمده است که آنگاه که از آن حضرت (ص) در مورد روزه روز دوشنبه پرسیده شد؟ فرمودند: «دوشنبه روزی است که من در آن به دنیا آمده ام» و این صحیح ترین و صریح ترین نص و دلیل در مشروعیت مجلس مولودی شریف است (صحیح مسلم به شرح نووی جلد چهارم صفحه 306 و 307 و مسند امام أحمد بن حنبل جلد پنجم صفحه 299).

ابن حجر عسقلانی رحمه الله می گوید: «برای من آشکار شده است که مجلس مولودی بر اصلی ثابت، استوار است و آن اصل این است که در صحیح بخاری و مسلم آمده که پیامبر (ص) آنگاه که به مدینه تشریف آورد، یهودیان مدینه را دید که روز عاشورا را روزه می گیرند. از آنان پرسید: چرا این روز را روزه می گیرید؟ آنها پاسخ دادند: عاشورا روزی است که خداوند فرعون را غرق کرد و موسی را نجات داد. ما هم برای شکرگزاری خداوند، این روز را روزه می گیریم. در آن هنگام  حضرت رسول (ص)  فرمودند: ما به موسی نسبت به شما شایسته تریم» (حدیث شماره 2004 از صحیح بخاری و حدیث شماره 127- 1130 از صحیح مسلم). بنابراین از این حدیث استفاده می شود که عمل شکرگزاری خداوند به خاطر دادن نعمتی یا برطرف نمودن مصیبت یا عذابی در روزی معیّن و نیز تکرار شکرگزاری در همان روز در همه سالها و برای همیشه، صحیح و جایز می باشد.

حضرت رسول اکرم (ص) روز تولد خویش را بزرگ و گرامی می داشتند و خداوند متعال را در آن روز به خاطر نعمت بزرگی که به ایشان داده شکرگزاری می فرمود و چنین وجود مبارکی به او بخشیده که همه موجودات به سبب او بهره مند و برخوردار شده اند و با روزه گرفتن روز تولد خود؛ این تعظیم و بزرگداشت را به ما نشان داده اند.

روزه گرفتن آن حضرت (ص) در روز تولد خود ، به معنای معطوف نمودن توجه مخصوص به آن روز است و تعبیری است از بزرگداشت و احترام آن. این بزرگداشت به صورت های مختلفی ابراز می شود و لیکن معنای موجود در همه آنها یکسان است؛ چه به صورت روزه گرفتن باشد یا غذا دادن به دیگران یا اجتماع نمودن برای ذکر کردن یا صلوات بر پیامبر  فرستادن یا شنیدن وصف شمائل مبارک او و صفات مخصوصش.

شکرگزاری خداوند به طرق مختلف حاصل می شود از آن جمله: سجده کردن برای او، روزه گرفتن، صدقه دادن و تلاوت قرآن و ... و کدامین نعمت بزرگتر است از نعمت آفرینش پیامبر رحمت حضرت رسول الله (ص) که خداوند جل جلاله به سبب بعثت آن ذات مبارک بر مؤمنان منت نهاده، آنجا که می فرماید: «لقَد مَنَّ اللهُ عَلَی المُؤمِنینَ إذا بَعَثَ فیهِم رَسُولاً مِن أنفُسِهِم» (سوره آل عمران آیه 164) یعنی: «هر آیینه نعمت فراوان داد خدا بر مؤمنان، آنگاه که فرستاد در میان ایشان پیغمبری از قوم ایشان».

سیّد محمّد بن علوی مالکی، مدرس علوم حدیث در مکه مکرمه در کتاب ارزشمند الإعلام بفتاوی ائمّة الإسلام حول مولده علیه الصلاة و السلام می نویسد: «منظور ما از جشن مولودی یعنی گردهمایی مسلمانان برای شنیدن سیرت آن أسوه حسنه و قدوه کامله و صلوات و سلام فرستادن بر آن جنابِ مستطاب و گوش دادن به مدایح و نعت هایی که در حق حضرتش سروده شده است و نیز خوراندن طعام و شیرینی به مؤمنین و نواختن فقراء و گرامی داشتن آنها و شادمان ساختن قلوب محبّان و دوستدارانش است».

وی ادامه می دهد: «ما نمی گوییم مجلس مبارک مولودی در شبی مخصوص و با آن کیفیتی که در نزد ما شناخته شده است عملی است که در شریعت به نص صریح وارد شده است (همانگونه که درباره نماز و روزه و ... نصوص صریحه آمده است. بلکه می گوییم در شریعت هیچ نصی یافت نمی شود که از انجام مولودی شریف منع کند، زیرا که اجتماع مؤمنان برای ذکر و یاد خدا نمودن و صلوات و سلام فرستادن بر رسول خدا (ص) ، از جمله اعمال نیک و پسندیده است و بایستی که هر گاه امکان آن وجود داشته باشد، به آن پرداخته شود مخصوصاً در ماه تولد او که در این ماه، انگیزه و علتی محکم تر و قوی تر وجود دارد برای روی آوردن و استقبال مردم و گردهمایی آنها و همچنین لبریز گشتن احساسات ایمانی ایشان؛ و این به خاطر ارتباط دادن ماه ربیع الاول هر سال است به آن ماه مبارکی که حضرت رسول (ص) در آن تولد یافته است. به عبارت دیگر با توجه به زمان حاضر، گذشته را به یاد می آورند».

همچنین، سرور و شادمانی به حضرت رسول (ص)، به دستور قرآن مطلوب است. خداوند جلّ جلاله در آیه 58 سوره یونس می فرماید: «بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا» (بگو به فضل خدا و به رحمت او؛ پس به این چیزها باید که شادمان شوند). خداوند متعال به ما امر کرده است به رحمت شادی کنیم و به فرموده خداوند در آیه 107 سوره انبیاء (و ما أرسلناک إلا رحمة للعالمین) پیامبر اکرم (ص) بزرگترین و عظیم ترین رحمت ها برای ما است.

تفسیر دانشمند این امت و ترجمان قرآن حضرت ابن عباس رضی الله عنهما این مطلب را تایید می کند (أبوالشیخ، أبومحمد عبدالله بن محمد بن جعفر بن حَیّان الأصفهانی (274 ﻫ- 369ﻫ) طبقات الحفاظ سیوطی صفحه 382) از ابن عباس روایت می کند که در تفسیر این آیه بیان کرد: «فضل خداوند، علم است و رحمت او محمّد (ص) است. زیرا خداوند در سوره انبیاء آیه 107 می فرماید: "و ما أرسلناک إلا رحمة للعالمین"» (تفسیر الدر المنثور علامه سیوطی جلد 3 صفحه 308 و تفسیر روح المعانی علامه آلوسی جزء یازدهم صفحه 187).

برپایی مجلس شریف مولودی سبب می شود که بر آن حضرت (ص)  صلوات  و سلام فرستاده می شود و بدیهی است که صلوات و سلام فرستادن بر حضرت (ص) را قرآن کریم از ما طلب فرموده است: «إن الله و ملئکته یصلون علی النبی یأیها الذین امنوا صلوا علیه و سلموا تسلیماً» (سوره احزاب آیه 56) و هر آنچه که محرّک و باعث اجرای یک امر پسندیده شرعی شود؛ خود نیز مطلوب و محبوب است. پس چه بسیار صلوات هایی که در این مجالس برآن حضرت (ص) فرستاده می شود که همه آنها از فواید نبوی و امدادات محمدی می باشد و به خاطر عجز و ناتوانی از شمارش آثار و نتایج این صلوات ها و مظاهر أنوار آن، قلم در محراب بیان سجده می کند.

همچنین از فرموده حضرت رسول الله (ص) درباره فضیلت روز جمعه اقتباس می شود، آن حضرت از جمله مزیّت ها و برتری هایی را که برای روز جمعه برشمردند یکی این بود که «فیه خُلِقَ آدم» (حدیث شماره 18-854 صحیح مسلم و حدیث شماره 488 سنن ترمذی) یعنی: «آفرینش حضرت آدم علی نبینا و علیه الصلاة و السلام در روز جمعه بوده است» و این تشریف و بزرگداشت، برای آن روزی است که ثابت شده میلاد پیغمبری از پیغمبران الهی علیهم السلام بوده است؛ پس چگونه است آن روزی که در آن بهترین انبیاء و شریف ترین رسولان خداوند ولادت یافته است).

این تعظیم و بزرگداشت فقط مخصوص به همان روز میلاد نیست بلکه در آن روز به طور ویژه و در روزهای دیگر ماه ربیع الاول بطور عموم تعظیم می کنند و هر سال با آمدن ماه ربیع الاول تکرار می شود. همانند روز جمعه که خداوند جل جلاله حضرت آدم علیه السلام را در این روز آفرید، پس این فضیلت برای همیشه باقی مانده است تا شکرگزاری برای نعمت آفرینش حضرت آدم علی نبینا و علیه الصلاة و السلام باشد و همچنین برای اینکه فضیلت و برتری نبوت آشکار شود و نیز زنده نگاهداشتن حوادث مهم تاریخی می باشد که در تاریخ بشریت نقش اصلاحی ویژه ای داشته اند. همانگونه است تعظیم و بزرگداشت مکانی که در آن پیغمبری به دنیا آمده است .

   چنانچه روایت شده است که جبرئیل علیه السلام به حضرت رسول (ص) گفت که دو رکعت نماز در بیت لحم بخواند. سپس حضرت جبرئیل گفت: «آیا می دانی کجا نماز خواندی»؟ پیامبر در جواب فرمود: «نمی دانم». جبرئیل گفت: «در بیت لحم نماز خواندی همان جایی که عیسی متولد شده است». این روایت در حدیث شداد بن اوس آمده است که بزار و أبویعلی و طبرانی آنرا روایت کرده اند (حافظ نورالدین هیثمی در مجمع الزوائد و منبع الفوائد ج 1 صفحه 47 می گوید: رجال این حدیث صحیح می باشند و حافظ ابن حجر عسقلانی در فتح الباری جلد 7 صفحه 199 آن را نقل و درباره آن سکوت اختیار کرده است. امام سیوطی در الخصائص الکبری جلد 1 صفحه 158 به نقل از ابن ابی حاتم و بزار و طبرانی و ابن مردویه و بیهقی به طور کامل آورده است و می گوید امام بیهقی آن را صحیح دانسته است و نیز بنگرید: الإحتفاء و الإبتهاج بالأسراء و المعراج تالیف: شیخ محمد علی خالدی صفحه 13 و 14)

این پندار غلطی است که گفته شود: «هر عملی که سلف صالح انجام نداده اند و در صدر اسلام نبوده است، آن عمل، بدعتی زشت و گناه است و انجام آن حرام می باشد و واجب است از انجام آن  ممانعت و جلوگیری شود». روش صحیح در این باره این است که آنچه که تازه پدید آمده است بر دلایل شرعی عرضه شو ، هر آنچه که شامل مصلحتی باشد پس واجب است یا اگر شامل حرامی باشد پس حرام است و اگر با مکروه آمیخته اس ؛ مکروه است و اگر شامل مباح است پس مباح است و اگر در بردارنده مستحب است، پس مندوب و مستحب است و قاعده معروفی است که «للوسائل حکم المقاصد» یعنی (برای وسیله ها با توجه به نیت و هدف و مقصود آنها حکم می کنند)

علماء اهل سنت و جماعت بدعت را به پنج قسم تقسیم کرده اند: 1- بدعت واجب 2- بدعت مندوب یا مستحب 3- بدعت مکروه 4- بدعت مباح 5- بدعت حرام (امام عز بن عبدالسلام در القواعد الاحکام و امام نووی در شرح صحیح مسلم و در کتاب تهذیب الاسماء و اللغات و امام ابن أثیر و بسیاری از علمای دیگر به تقسیم بدعت به پنج نوع قائل اند. مغنی المحتاج جلد چهارم صفحه 506 ؛ قال عبدالسلام: البدعه منقسمه الی واجبه ومحرمه ومندوبه ومکروهه ومباحه و) ....

هر بدعتی حرام نیست اگر چنین باشد همانا جمع آوری قرآن توسط حضرات ابوبکر و عمر و زید رضی الله تعالی عنهم و نوشتن آن در مصحف ها به خاطر ترس از بین رفتن آنها (آنگاه که تعدادی از حافظان قرآن از صحابه شهید شدند) بایستی حرام باشد و اگر هر بدعتی حرام است؛ پس جمع کردن حضرت عمر رضی الله عنه مردم را به امامت شخصی واحد در نماز تراویح، حرام است؛ که در مورد آن فرمود: «نعمت البدعة هذه» (زیبا بدعتی است این) و اگر هر بدعتی حرام است پس تصنیف و تالیف در همه علوم سودمند حرام است و اگر هر بدعتی حرام است پس بر ما واجب است که با کافران؛ با تیر و کمان بجنگیم در حالی که آنان مجهز به گلوله های سربی و توپخانه و تانک و هواپیماهای جنگی و زیردریایی و ناوهای جنگی هستند.

همچنین، اگر هر بدعتی حرام است، پس اذان دادن بر بالای مناره ها و ساختن رباط ها و مدرسه ها و بیمارستانها و زندانها و تشکیل صندوق تامین اجتماعی و جمعیت امداد نیز حرام است؛ بدین سبب است که علماء شریعت رضی الله عنهم حدیث شریف «کل بدعة ضلالة» را مخصوص به «بدعت سیئه» دانسته اند نه «بدعت حسنه». دلیل تخصیص این حدیث به بدعت سیئه، آن اعمال نو پیدایی است که از بزرگان صحابه و تابعین صادر شده است در حالی که در زمان حضرت رسول (ص)  انجام نگرفته است. جشن مبارک مولودی به دلیل اینکه در زمان حضرت رسول (ص) انجام نگرفته است، بدعت است؛ اما بدعت حسنه می باشد. زیرا تحت أدله شرعی و قواعد کلی شریعت قرار می گیرد.

تمامی دلایلی که در مشروعیت مجالس مولودی شریف ذکر شد، تنها شامل آن مجالسی است که از هر گونه منکرات و اعمال ناپسندی که انکار بر آن ها واجب است، خالی باشد. اما اگر مجلس مولودی شامل چیزی از آن منکرات باشد، مانند: اختلاط مردان با زنان و انجام اعمال حرام و اسراف زیاد به طوری که صاحب مجلس مولود یعنی حضرت رسول (ص)  از آن خشنود و راضی نباشد، پس در این صورت در حرام بودن آن شکی نیست و باید منع شود، چون که شامل اعمال حرام می باشد. البته دقت شود که حرام دانستن آن در این مواقع، عارضی است نه ذاتی (یعنی مولودی بذاته مشروع است ولی اگر عارضه ای همچون انجام منکرات در آن دیده شود، حرام محسوب می شود و هرگاه این منکرات برطرف شوند، حکم تحریم نیز برداشته می شود).

از جمله شبهاتی که درباره مجلس مولودی مطرح می شود یکی اینست که روز ولادت و روز وفات آن حضرت (ص)  یکی است، پس شادی در این روز بهتر از اندوه نیست و برای دوستداران آن حضرت شایسته تر است که این روز را روز غم و اندوه بدانند! ما نیز در جواب این شبهه، پاسخ علامه جلال الدین سیوطی در الحاوی جلد 1 ص 226 را نقل   می کنیم: به درستی که ولادت حضرت رسول الله (ص) بزرگترین نعمتهاست که به ما داده شده است و وفات او بزرگترین مصیبتهاست که ما به آن دچار شده ایم و شریعت بر اظهار نمودن شکر در هنگام رسیدن نعمتها و صبر و آرامش و پنهان نمودن هنگام مصیبت ها، دستور داده است. به عنوان مثال: شریعت هنگام تولد نوزاد به ما امر می کند که عقیقه قربانی کنیم و این در واقع اظهار شکر خداوند و آشکار کردن سرور و شادی به خاطر نوزاد است و این در حالی است که در هنگام مرگ کسی، به ما امر نکرده است که قربانی کنیم بلکه نهی فرموده است ازعزاداری و نوحه خوانی و سوگواری و جزع و فزع نمودن». پس قواعد شریعت دلالت دارد بر اینکه در این ماه ربیع الاول اظهار شادی و سرور نمودن به مناسبت ولادت حضرت پیامبر (ص) امری نیکو و پسندیده است برخلاف اظهار حزن و اندوه به مناسبت وفات او.

 علامه سید أحمد بن عبدالغنی بن عمر بن عابدین الدمشقی، فقیه حنفی در شرح خود بر کتاب ابن حجر هیتمی که «نثر الدرر علی مولد ابن حجر» نامگذاری شده است، می گوید: بدانکه از جمله بدعتهای پسندیده، مراسم مولودی شریف در ماهی است که پیامبر (ص) در آن متولد شده است». از امام محقق أبوزرعة أحمد بن أبی الفضل عبدالرحیم بن الحسین متوفی به سال 826 ﻫ.  درباره عمل مولودی شریف پرسیده شد که آیا مستحب است یا مکروه؟ وی در جواب فرمود: «برپایی جشن و خوراک دادن به مردم در هر وقت و زمانی مستحب است، پس چه نیکوتر و پسندیده تر است که این عمل خیر به سبب ظهور نور نبوت در این ماه شریف انجام پذیرد و ما غیر از این چیز دیگری از سلف نمی دانیم. اینکه این عمل تازه پدید آمده است، دلیلی بر این نیست که مکروه باشد. چه بسا از بدعتهایی که نه تنها مستحب بلکه واجب هستند. بنابراین مولودی شریف، بدعت حسنه است».

علامه شیخ عبدالکریم مدرس در کتاب «نور الإسلام» صفحه 87 تا 91 و در کتاب «جواهر الکلام فی عقائد أهل الإسلام» صفحه 170 تا 173 و نیز در کتاب «الوردة العنبریة فی سیرة حضرة خیر البریه صلّی الله علیه و علی آله و صحبه وسلم» صفحه 11تا 13 به تأیید مجلس مولودی نبوی پرداخته است که ما در اینجا خلاصه آن را نقل می کنیم:

«آنگاه که مسلمانان به اهمیت بزرگداشت حضرت رسول  اکرم (ص) و بلند گردانیدن نام و مقام او و معرفی نمودن آن حضرت به همه جهانیان، پی بردند، مراسم مولودی شریف آن حضرت (ص) را در ماه ربیع الاول هر سال، ایجاد نمودند تا یادآور تولد باسعادت آن ذات شریف باشد. برپایی این مراسم در همه نواحی اسلامی گسترش یافت و علماء به دیده قبول به آن نگریستند تا آنجا که اجماع علماء یا اکثریت قریب به اتفاق آنان به تشکیل و برپایی این اجتماعات مبارک، رأی مثبت دادند. زیرا که این مجالس شامل منفعت هایی هستند که همگی به دین ارتباط دارد از جمله:

تجدید ایمان به پیامبر (ص) و بزرگداشت او و یاری دین او و به وجود آوردن حالت محبت روحی در دلهای مسلمانان و کمک و احسان به فقراء و تنگدستان و ... به این ترتیب قرنها گذشت و مردم چنین عمل کردند و همه آنان یا اکثریت ایشان به آن توجه می کردند و به مدح و ثناء آن می پرداختند تا اینکه اخیرا، بعضی از مردمان به مخالفت با آن برخاستند و آن را از بدعت های زشت و گمراهی به حساب آوردند (و العیاذ بالله) و مسلمانان را با وارد کردن شبهاتشان، آشفته و مشوّش ساختند.

این گروه از مردمان که نسبت به أدله احکام آگاهی ندارند می گویند: «اجتماعات و گردهمایی هایی این چنین، در عهد رسول و خلفاء نبوده است و هر چیزی که در آن دوره نبوده است، بدعت زشت و ناپسند است». اینان ندانستند که بدعت در شرع یعنی هر آنچه که کتاب و سنت و اجماع و اجتهاد مجتهدین بر آن دلالت نکند و «بدعت در شرع» با «بدعت در لغت» تفاوت دارد.

 پایان/

اساس نیوز، آمادگی خود را درخصوص دریافت نظرات و دیدگاه های مخاطبان پیرامون ادله رد و اثبات مولودی خوانی اعلام می دارد.

 

مطالب مرتبط:

تشکر مولوی عبدالحمید ازاقدام شایسته دادستان زاهدان

یک روز در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران

 

جزئیات تازه ای از زندگی سرکرده جدید طالبان

کشف جسد نخستین قاضی زن مسلمان آمریکا در رودخانه‌

شیخ محمد صدیق بهجت: اکنون خود مردم غرب هم می دانند

زنجیره انسانی زنان مسلمان در همبستگی با قربانیان ح

 

۷ نفر از جمله یک عضو خاندان سلطنتی و سه زن در کوی

درخواست مادورو از پاپ رم : از تهاجم آمریکا جلوگیری

داعش بدنبال خلیفه جدید

نوشتن دیدگاه


آخرین تحلیل ها و مقالات

نظرات کاربران

کانال تلگرام اساس نیوز